NIEUWS

Hongeren, suffen en dan snel naar de Italiaan

Hongeren, suffen en dan snel naar de Italiaan

Judo is meer dan een gevecht op een mat. Een weekend uit het leven van een topjudoka, opgetekend door NRC verslaggever Dennis Meinema. De foto’s zijn van Benjamin Girette.

Parijs, vrijdag 17:00 uur

Judoka Frank de Wit (19) is terug op de plek waar hij nog geen vier maanden geleden de jongste medaillewinnaar ooit op een grandslamtoernooi werd: de Accor HotelsArena in Bercy, Parijs. Toen een absolute sensatie. De bronzen medaille betekende een nadrukkelijke sollicitatie voor de Spelen van Rio.

Maar niemand verwacht van De Wit dat hij dat kunststukje overmorgen gaat herhalen. Hijzelf ook niet. En dus ligt hij vandaag „lekker op bed te suffen” – serietje kijken, beetje wegdommelen. Het is hem ook aan te zien: zijn ogen hangen, hij oogt loom. Dat kan ook komen omdat hij niet zo veel heeft gegeten. Morgenavond mag hij niet meer dan 81 kilo wegen. Dat betekent dat hij de voorbije week minder heeft gesnoept en meer groente at. En vanaf nu drinkt hij weinig. Met vocht kan hij een hoop uitrichten. De weegschaal gaf daarnet 82,5 kilogram aan.

Zaterdag 10:00 uur
De Wit zit naast zijn kamer- en clubgenoot Michael Korrel (klasse tot 100 kilo) in de nok van de Arena op de atletentribune. Hij moest vanmorgen vroeg op om zijn clubgenoot Sam van ‘t Westende te helpen met diens warming-up. Na die inspanning woog hij zich weer: 81,65 kilo. Geen zorgen. Als het moet verliest hij acht ons in een kwartier. Dan laat hij zich in een heet bad zakken of hij zoekt ergens een saunacentrum op. En wat als hij daarna op 81,01 uitkomt? „Oh, dan doe ik gewoon mijn onderbroek uit. Die weegt een ons.”

 De Wit en Korrel geinen wat over mooie en lelijke vrouwen in de judosport, zien hoe Dex Elmont „zoals altijd” in de tweede helft van een judopartij opgelopen straffen wegwerkt en besluiten dan om twaalf uur de bloedhete Arena te verruilen voor de rust van hun hotelkamer.

Zaterdag 18:30 uur
De Wit heeft vandaag niet meer dan een paar slokjes water op. Aan de manier waarop hij in de lobby van zijn hotel praat – langzaam, hij heeft moeite met articuleren – is te merken dat hij dorst heeft. Maar hij is het gewend: „Voor ons is dit heel normaal, we doen het al jaren. Iedereen weet: de laatste dag voor een wedstrijd mag je niet eten en weinig drinken. Daar moet je het mee doen.”

Vanmiddag kocht hij bij de supermarkt ijsthee, koekjes, Fanta – alles om na acht uur vanavond zo snel mogelijk weer op krachten te komen. „Ik voel me nu niet super, nee. Maar het kan veel erger. Er zijn jongens die vijf, zes kilo kwijt moeten raken in een paar dagen. Dan krijg je echt koppijn en voel je je klote. Als je er een dag later dan binnen acht seconden uitvliegt, knakt er wel iets in je hoofd. Daarom: judo is ook een mentale sport.”

De Wit bij het grootste judo toernooi

Zaterdag 19:00
De Wit stapt in zijn onderbroek op de weegschaal waar hij zich straks ook officieel op moet laten wegen. 80,8 kilo, de marge is veilig. „Over een uurtje kom je er niet meer in hoor. Dan staan hier een paar honderd judoka’s te dringen. Ze willen allemaal als eerst, iedereen heeft honger. De kampioenen krijgen normaal gesproken voorrang. Maar op dit toernooi is het goed geregeld: het wegen gaat per land. Dan weet je wanneer je aan de beurt bent en hoef je niet met je ellenbogen te beuken voor je naar binnen mag.”

Zaterdag 20:15
Het loopt anders dan De Wit had gehoopt. Om de een of andere reden is de organisatie er niet in geslaagd het plan per land uit te voeren en is het alsnog ieder voor zich een kleine kleedkamer in, waar twee ijzeren weegschalen naast elkaar staan opgesteld. Achteraan de rij wordt De Wit begroet door judoka’s uit verschillende gewichtsklassen. Hij vertelt dat hij sinds zijn wereldtitel bij de junioren meer respect krijgt van zijn collega’s. En inderdaad: een voor een komen ze hem de hand schudden.
„Hey, how are you?” , klinkt het uit de mond van de Nederlander. Een voorovergebogen judoka met troebele ogen en een shirt dat losjes om zijn lichaam hangt: „Not good.” Hij klopt op zijn buik: „Very hungry.”

 De Wit waarschuwt: „Hier lopen jongens tussen die je beter niet kunt interviewen nu.”
80,8. De Wit is officieel goedgekeurd om te vechten morgen. Als hij uit de kleedkamer komt gelopen, weet hij niet hoe snel hij zijn halve liter blauwe sportdrank met een zouttablet weg moet klokken. Vanaf nu is het zaak om vocht vast te houden, de spieren weer massa te geven. In twee teugen slaat hij het mengsel achterover. De hand die de beker omklemt, trilt.

Zaterdag 20:30 uur
Het Nederlands judoteam loopt na de weging linea recta naar ristorante Venezia aan de overkant van de straat. De Wit: „Nu mag je alles bestellen waar je zin in hebt. Zwaardere judoka’s eten met gemak twee hoofdgerechten weg. Mijn maag kan dat niet aan. Ik ga vooral veel drinken.” Zijn menu: kalkoen, friet en spaghetti.

De Wit in Paris

Zondag 8:30 uur
In de warming-up-area staan honderden judoka’s aan elkaars armen te trekken en hun technieken te oefenen. De Wit, in een avond aangekomen tot 83 kilo, wil een half uur voor zijn eerste wedstrijd met rust gelaten worden. Zijn coach Benito Maij legt het strijdplan uit: „Frank staat tegenover een Fransman. Dat betekent dat hij de wedstrijd moet bepalen, moet heersen, want als die gast het publiek meekrijgt, gaat hij er straks nog in geloven ook. Het is een kwestie van klaarmaken [tegenstander via het judopak uit balans brengen, red.] en je techniek maken.”

Zondag 09:00 uur
„Twee handen, behandelen en klaarmaken!”. De stem van Maij schalt door de judohal, die nu nog maar half gevuld is met ruwweg 6.000 mensen. De Wit heeft het in de eerste minuten moeilijk tegen Jonathan Allardon. De Fransman hamert met felle bewegingen op hem in. Maar als hij uitgeraasd is, ziet De Wit zijn kans schoon. Als hij waza-ari maakt, wordt het stil in de Arena.

Zondag 11:50 uur
Na bijna drie uur kletsen (een goed teken), eten en drinken wacht De Wit een zware opgave. Zijn tegenstander in de tweede ronde is de Braziliaan Victor Penalber, derde op de laatste WK judo in Astana. De Wit is benieuwd naar hem, zegt hij. Hij vraagt zich af of hij zich kan meten met de wereldtop. Het antwoord is ja, blijkt kort daarna. De Wit doet vier minuten lang niet onder voor de Braziliaan. Maar dan is het over in een oogwenk. Penalber is links, op zulke opponenten trainde 

De Wit de afgelopen tijd juist, maar onverwacht werpt hij de Nederlander rechtsom, waza-ari. Een minuut later is Frank de Wit uitgeschakeld. In de mixed-zone is daarna duidelijk te zien hoe zwaar Penalber het heeft gehad. Hij hapt naar adem, loopt als was hij dronken naar de kleedkamer. De Wit zondert zich af. Vooraf had hij gezegd: geen interviews meteen na mijn wedstrijd.

Zondag 12:40
„Je zag het zelf toch? Hij had bloed op z’n bek.” Frank de Wit is teleurgesteld, natuurlijk. Maar echt lang zit hij niet met zijn vroege uitschakeling. Hij had immers geen verwachtingen. Terwijl hij nu en dan handtekeningen aan jonge judofans uitdeelt: „Soms win je, soms verlies je, dat is het spelletje.”

Agenda Frank de Wit
20-Feb  Grand Prix Dusseldorf
27-Feb  European Open Praag
21-Mrt  African Open Casablanca
26-Mrt  Grand Prix Tbilisi
21-Apr   Europees kampioenschap Kazan
07-Mei  Grand slam Baku

JudoInside.com Judo Results and news

Een wereldkampioen sponsoren?

Kijk snel verder en ontdek hoe ik mijn eerste doel al heb behaald. In Rio ben ik nóg sterker geworden. Dat was te zien bij de Grand Slam in Parijs waar ik mijn eerste grote goud behaalde, gevolgd door goud in Abu Dhabi bij de Grand Slam. Haak daarom nu aan als sponsor? In de sport draait het om de momenten en dit is ‘m. Kijk welke brands Frank al ondersteunen.

Word nu sponsor

frank_sponsor

Frank IS de jongste NEDERLANDSE MANNELIJKE JUDOKA op de spelen ooit!


Word nu sponsor